جمعه ها و روزای تعطیل همیشه بهونه است برای اینکه خانواده ها دور هم جمع میشن

و تابستونا معمولاٌ ترجیح میدن از خونه بزنن بیرون و برن پیک نیک ، امروز یه چیز عجیب و

 دردناک دیدم ، از در بیمارستان رفتم تو  دیدم بعضی خانواده ها زیر انداز انداختن

و غذا ، فلاسک چای و خلاصه وسایل پیک نیک آوردن و نشستن تو ی حیاط بیمارستان

انگار اومدن تفریح... چیکار کنن خب ؟! اینجوری می خوان دل بچشون خوش باشه...

چقدر ما ناااااااااااااااااااااااااااشکریم خدایا ما رو ببخش که قدر سلامتی خودمونو

بچه هامونو خانوادمونو نمی دونیـــــــــــــــــــــم.

         حرفهایم اگر مشوش است ، از دیوانه پراکنده خوش است...

اباصالح هر کجا هستی التماس دعا

زیرکی را گفتم : این احوال بین ! خندید و گفت :

                                                      صعب کاری ، بوالعجب حالی ، پریشان عالمی...

در طریق عشقبازی ، امن  و آسایش خطاست

                                                     ریش باد آن دل که با درد تو جوید مرهمــــــــــــــی

یکی از فرزندان شیخ نقل می کند:مهندسی بود بساز و بفروش، یکصد دستگاه ساختمان ساخته

بود ، ولی به دلیل بدهکاری زیاد،شرایط اقتصادی بدی داشت،حکم جلبش را گرفته بودند. به منزل

پدرم آمد و گفت نمی توانم به خانه ام بروم، خود را پنهان می کنم تا کسی مرا نبیند.

شیخ با یک توجه فرمود:"برو خواهرت را راضی کن"!!

مهندس گفت: خواهرم راضی است،

شیخ فرمود :"نه"!

مهندس تأملی کرد و گفت :بله وقتی پدرم از دنیا رفت ارثیه ای به ما رسید،هزار و پانصد تومان

سهم او میشد ، یادم آمد که نداده ام. رفت و برگشت و گفت:پنج هزار تومان دادم به خواهرم

و رضایتش را گرفتم.

پدرم سکوت کرد و پس از توجهی فرمود:"می گوید هنوز راضی نشده...خواهرت خانه دارد؟"

مهندس گفت :نه اجاره نشین است.

"برو یکی از بهترین خانه هایی که ساخته ای به نامش کن و به او بده بیا ببینم چکار می

شود کرد؟"

مهندس گفت:جناب شیخ ما دو شریک هستیم چگونه می توانم ؟

شیخ فرمود:"بیش از این عقلم نمیرسد،چون این بنده خدا هنوز راضی نشده است."

بالأخره آن شخص رفت و یکی از خانه ها را به نام خواهرش کرد و اثاثیه او را در آن خانه گذاشت

و برگشت.

شیخ فرمود :"حالا درست شد."

فردای همان روز سه تا از آن خانه ها را فروخت و از گرفتاری نجات پیدا کرد...

                                                                       " برگرفته از کتاب کیمیای محبت"

                                                                      یادنامه مرحوم شیخ رجبعلی خیاط                       

این روزا کار آدمادلای پاکو بردنه

بعدش اونو گرفتنوبه دیگری سپردنه

این روزا کار آدما تو انتظار گذاشتنه

ساده ترین بهانشون از هم خبر نداشتنه

این روزا سهم عاشقا حسرت و بی وفائیه

جرم تمامشون فقط لذت آشناییه

این روزا آدما دیگه تو قلب هم جا ندارن

مردم دیگه تو دلهاشون یه قطره دریا ندارن

این روزا دوستا هم دیگه با هم صداقت ندارن

یه وقتا توی زندگی همدیگرو جا میذارن

جنس دلای آدما این روزا سخت و سنگیه

فقط توی نقاشیا دنیا قشنگ و رنگیه

این روزا دوستای خوبم  همدیگرو گم میکنن

دلای پاک و ساده رو فدای مردم می کنن

مردم ما به همدیگه فقط زود عادت میکنن

حقّا که بی وفایی رو خوبم رعایت میکنن

درسته که اینجا همه پائیزا رو دوست ندارن

پائیز که از راه برسه پا روی برگاش می ذارن

اما شاید تو زندگی  یه بغض خیس وکال دارن

چندتا غم  یه حسرت و  آرزوی محال دارن...

                                                                          مریم حیدرزاده

سبزی چشم تو دریای خیال

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز

مرغ سبز تمنایم را.

ای تو چشمانت سبز

درمن این سبزی هذیان از توست

سبزی چشم تو تخدیرم کرد

حاصل مزرعه سوخته برگم از توست

زندگی از تو مرگم از توست

سیل سیال نگاه سبزت

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود.

من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و در این راه تباه

 عاقبت هستی خود را دادم

آه سرگشتگی ام در پی گوهر مقصود چرا

در پی گمشده خو د به کجا بشتابم؟!

                                                                    حمید مصدق    

تو  را نادیدن ما غم نباشد ...

صدایم زدی

             آمدم تا تـــــو

                         رهایم کنی...

                                        باز

                                              می روم تا من!!!

زیبایی لمس خداست با دست های دعا

امروز بیمارستان مفید با بچه ها هم خوش گذشت هم ...